Otwarte wykłady:
Ewa Klekot

Myślę, ponieważ mam ciało. O wiedzy ciała i pracy z materią.

Ze względu na intelektualne dziedzictwo arystotelesowskiego podziału wiedzy na praktyczną i teoretyczną, hierarchii tych wiedz, oraz kartezjańskiego dualizmu w zachodniej tradycji poznawczej, niedyskursywna wiedza ciała nie budziła zainteresowania nowoczesnej nauki i filozofii. Lekceważenie wiedzy ciała to także konsekwencja opowiedzenia się przez grecką filozofię za radykalną dychotomią między bytem a stawaniem się oraz bytem a zmianą, odzwierciedlone w podziale na teorię i praktykę. Tymczasem Anaksagoras z Kladzomen, przyjaciel Peryklesa i najważniejszy z ateńskich filozofów presokratejskich, w ludzkim ciele, a nie w bezcielesnym umyśle widział przyczynę i początek procesu myślenia i ludzkiej inteligencji twierdząc, że istoty ludzkie myślą, ponieważ mają ręce (Arystoteles uważał, że ludzie mają ręce, ponieważ myślą). Wiedza ciała jest oparta na bezpośrednim doświadczeniu i trudno wyrażalna w sposób abstrakcyjny, łącznie z najbardziej naturalnym dla człowieka sposobem abstrahowania, jakim jest język. Sformułowany w języku tekst może jedynie stwierdzić jej istnienie i opisać przejawy; język nie potrafi jednak nauczyć robienia tego, co wiedza ciała (określana greckim terminem mētis) potrafi robić.